را گشودند كه كسى پيش از پدرت على ( ع ) امير مؤمنان ، به آن درجه پيروزى نايل نشده بود و بديهى است كه فتوحات بنى اميه بىآبروى نادان دليل صلاحيت آنها نبود . بخش 81 اى فرزند بدان كه فتحهايى كه پس از جد بزرگوارت ( ص ) دست داد به تاييد حق جل جلاله و يارى او بود به صورت گرفتن آنچه وعده داده بود . نياى بزرگوار تو ( ص ) به نيروى پيمبرى آنچه حق تعالى شانه خبر داده بود دريافته بود و گروهى از مسلمانان به نيروى نبوت او مىدانستند كه كشورهاى ايران و روم ( كشورهاى كسرى و قيصر ) گشوده خواهد شد . نيز از فتح بلاد ديگر بعد از خود آگاهى داده بود ، و مسلمانان راستى گفتار و صدق وعده آن رسول معظم ( ص ) را آزموده بودند و شنيده بودند كه قرآن كريم به اين ناطق است كه : * ( لِيُظْهِرَه عَلَى الدِّينِ كُلِّه وَلَوْ كَرِه الْمُشْرِكُونَ ، ) * ( سوره توبه آيه 33 ) تا آن دين را بر همه دينها چيره گرداند گر چه مشركان را ناخوشايند است . و جماعتى از اصحاب تاريخ به درستى نكاتى كه به آن اشارت كردم گواهى داده‌اند و به ياد دارم كه ( اعثم ) در تاريخ خود مطلبى را گفته است كه مفاد آن چنين است كه ابو بكر ، ( ابو عبيده ) و سپاه را به روم گسيل داشت و پيش از فتح آن ديار ازين جهان در گذشت . بعدها مسلمانان در زمان خلافت « عمر » آن ديار را گشودند . در آغاز حركت به سوى روم عده اى به « عمر » گفتند كه در